Week van de eenzaamheid

Nora Asrami week tegen de eenzaamheid
Auteur: Nora Asrami 2 oktober 2020

Deze week is de week van de eenzaamheid. Afgelopen week sprak ik Jeanette Rijks, expert op eenzaamheid. Ze vertelde me dat 90% van alle eenzame mensen in Nederland geen oudere is. Ik schrok daarvan, ik heb altijd gedacht dat vooral oudere mensen eenzaam zijn. Het blijkt dat vooral 19jarigen, die op kamers gaan in de grote stad, eenzaamheid ervaren. Logisch, als je er over nadenkt. Ze moeten nog vrienden maken, de weg vinden binnen hun onderwijsinstelling en wennen aan het alleen wonen. En dan is het nu ook nog Corona-tijd: veel colleges worden online gegeven en introductiedagen gingen niet door. Lastig en verdrietig.

Ik geloof dat elk mens wel eens eenzaamheid heeft ervaren. Als kind, en ook als volwassene. Sommige mensen zoeken bewust de eenzaamheid op, om tot rust en zichzelf te komen. Ik doe dat regelmatig: even een dagje of weekendje weg om mijn eigen stem weer te horen. Maar daarna vind ik het fijn om weer samen te komen met familie en vrienden. 

Maar ik ervaar ook eenzaamheid die niet op te lossen is in gezelschap van anderen. Bijvoorbeeld als het gaat om mijn plekje binnen mijn familie. Al mijn zussen zijn gesetteld en hebben kinderen. Ik mis de bedrijvigheid in hun huishoudens en dat is niet op te lossen door hen zoveel mogelijk te bezoeken. In tijden van depressie heb ik ook ellendige eenzaamheid ervaren. Ik zat eens in een ruimte met 250 mensen en nog nooit voelde ik me zo alleen. “Begeef je onder de mensen”, was een goedbedoeld advies. Die mensen vergrootten juist mijn eenzaamheid. Niemand kon helemaal begrijpen wat ik voelde. Ik vond mijn toevlucht in geloof.

Verhalen over Profeet Mohammed, die zich terugtrok in de bergen om te bezinnen, deden me goed. Hij kreeg daar zijn eerste visioenen. Toen die een tijdje uitbleven voelde hij zich depressief en eenzaam. God sprak tot hem: “Wees niet bedroefd.” En “Ik ben dichter bij je dan je eigen halsslagader.” Het was een boodschap aan alle gelovigen die depressie en eenzaamheid kennen. Toen ik depressief was, kon ik God niet voelen, maar het idee dat God dichtbij was, stelde me gerust. 

Ik kroop langzaam uit mijn depressie en eenzaamheid en begon weer te genieten van gezelschap. Ik heb echter gemerkt dat mijn hoofd nu gauw vol zit met de stemmen van anderen. Daarom ben ik graag alleen in mijn huis en trek ik me vaak terug in de natuur. Ik heb de eenzaamheid in mezelf omarmd.

Een ander verhaal in de islam is het verhaal van Rabbiya Al Basri uit de 8e eeuw. Ze staat bekend als een mystica die als kluizenares leefde. Ze deed dat om de ultieme liefde van de Almachtige te vinden en zich dus zeker niet in te laten met de doodgewone mens. Ze moest ook niets hebben van de menselijke liefde, dat was te min voor haar. Ondertussen was ze vaak ziek omdat ze niet goed voor zichzelf zorgde en mensen miste die voor haar konden zorgen. Persoonlijk geloof ik dat God ons juist menselijke liefde heeft gegeven om ook Zijn liefde te kunnen ervaren. 

We leven nu in de 21e eeuw en ondanks alle virtuele verbinden zijn veel mensen eenzaam. Ik wilde dat ik iets kon doen voor de mensen die onvrijwillig eenzaam zijn. Al was het maar kaartje sturen. Gelukkig zijn er veel goede initiatieven, maar het onjuiste beeld is nog steeds dat het vooral oudere mensen zijn die eenzaamheid kennen.

NEWConnective organiseert daarom a.s. woensdag 14 oktober een event met als titel The Energy of (dis)Connection. Onze bijzondere gastsprekers, waaronder ook studenten, gaan in op wat eenzaamheid eigenlijk inhoudt en wat het bijvoorbeeld fysiek met je doet.

Ben je geïnteresseerd? Koop dan hier je kaartje. Je bent van harte welkom, want geen mens is een eiland (John Donne).